In verband met reorganisaties op school, dichtstress en 5 december vieringen is voor mijn doen alweer enige tijd geleden dat ik iets over films over het internet heb verspreid. Vanavond viel mijn oog echter weer op een onderwerp dat mijn drang tot bloggen dermate prikkelde dat ik er niet omheen kon.
Op het forum van tv-gids X waar ik regelmatig te vinden ben, is het hoofdonderwerp toch wel film. Hoe kan het ook anders. Vanavond was ik in het kader van niks beter te doen weer een beetje aan het rond lezen toen ik een topic las dat een beerput aan irritatie bij mij open maakte.
Het onderwerp niks minder dan de nieuwste ontwikkeling op het gebied van home entertainment: Blu-Ray!
Hoewel deze multimedia disc al sinds 2006 op de markt ligt, is de ontwikkeling pas echt in het afgelopen jaar, anderhalf jaar, goed merkbaar geworden.
Steeds weer als ik een winkel binnenloop drukt een gegroeid rek Blu-Ray mijn neus weer in het feit dat dvd's steeds meer moeten opschuiven. De ruimte moet toch ergens vandaan komen, dus moet de dvd langzaam zijn welverdiende nummer 1 plek inperken.
Toch vertik ik het in te geven in deze hype. Ik weiger in mijn persoonlijke rek dvd's ruimte te maken voor Blu-Ray. No way! No way in hell!
Ik ben zo'n twee jaar geleden begonnen mijn zuurverdiende geld uit te geven aan dvd's. Aangestoken door een vriendin begon ik langzaam maar zeker mijn kamer te vullen met films. Boeken moesten wijken, ruimte werd schaarser, maar het was het waard.
Voor ik het wist had ik serieus ruimtegebrek en was ik gedwongen te verhuizen naar de kamer van mijn zussen die ongeveer het dubbele aantal vierkante meters groot is.Nu heb ik weer ruimte genoeg, voor nu.
Maar goed ik ga niet uitrekenen hoeveel geld ik exact in mijn verzameling heb gestoken, want ik vrees dat ik daar misselijk van wordt. All I'm saying is mijn prachtige verzameling came with a price.
Als ik nou Blu-Ray's zou gaan komen is al dat geld weggegooid. Zo voelt het ten minste. Want als je eenmaal doorhebt dat Blu-Ray meer toegevoegde waarde heeft dan ga je langzaam maar zeker de collector's items vervangen naar Blu-Ray, omdat het meer extra's bevat, allemaal must haves. Als je daar eenmaal goed de smaak van te pakken hebt ga je toch ook de mindere dvd's vervangen en voor je het weet heb je datgene waar je zo van hebt gehouden als grof vuil aan de straat hebt gezet.
Dat zou me een slecht mens maken en dat ben ik liever niet.
Nu zijn er misschien mensen die zeggen: Je kunt toch je dvdverzameling combineren met je Blu-Rayverzameling. Dat je ze gewoon bij elkaar zet. Een grote verzamling home entertainment.
En dat gaat dus niet. Zijn die Blu-Raymensen toch maar weer slim geweest. Ze spelen namelijk in op de neurotische trekjes van de die-hard collector's.
Wat doen ze namelijk? Maken ze eerst dvd's in doosjes van ongeveer 2 à 3 centimeter dik en 20 centimeter hoog (mijn inschattingsvermogen is onwijs slecht dus het zou zomaar compleet anders kunnen zijn).
Komen ze voor Blu-Ray met dunnere, kleinere doosjes die FELblauw zijn.
Dat is op zich al lelijk, moet je voorstellen hoe het in een kast vol mooie dvd's staat.
Het is dus het een of het ander, zoals zoveel in het leven. Sowieso, over twee of drie jaar komt er weer iets nieuws uit. Misschien in nog kleinere doosjes, misschien weet terug naar het dvd format, maar deze fase sla ik over.En het maakt me niet uit hoeveel mooier het beeld is, hoeveel meer extra's erop kunnen en hoe onverwoestbaar de disc zelf is. Ik weiger. Ik vertik het.
zaterdag 11 december 2010
donderdag 25 november 2010
Heey wacht..... ooh hahahaha
Referenties, easter eggs en verborgen grappen. Films zitten er vol mee en ik kan er geen genoeg van krijgen. Het heef verschillende effecten op mensen en ik hou ervan als films effect op mij (en anderen ook wel hoor, zo sociaal ben ik wel). Ik bedoel films zijn toch het beste als ze een indruk achterlaten en een bepaald effect hebben. Het fenomeen wat vandaag op het programma staat zorgt over het algemeen voor een humoristisch effect en naast een schokkend effect is dat denk ik toch wel mijn lievelingseffect. Al moet ik oppassen met wat ik mijn lievelings iets noem, want ik ben wel zo wisselvallig dat het morgen iets compleet anders is.
Maar ik zal even toelichten watvoor effecten zoal worden losgeweekt.
In eerste instantie zorgt het voor een soort cirkelroute, een verbinding tussen films. Film A verwijst naar film B, waarin weer een een referentie naar film C in zit, die op zijn beurt weer verwijst naar film A: cirkel.
En wij mensen houden nou eenmaal van cirkels (dieren waarschijnklijk ook maar die zijn zich er niet van bewust, maar om dat uit te gaan leggen moet ik weer filosofisch voor gaan zitten doen en eerlijk gezegd ben ik daar nu wat moe voor), want dat betekent dat we niet van de lijn kunnen vallen en dat we altijd wel weer ergens zullen uitkomen.
Nou is dit het punt waar ik eigenlijk een voorbeeld wilde noemen, maar guess what, de cirkel is meer een wirwar aan draden en iets te ingewikkeld uit te leggen.
Het tweede effect wat er vaak uit voort komt een soort verbondenheid met de crew. Meestal zijn deze grappen zogenaamde 'inside jokes' waar iedereen op de werkvloer dubbel om heeft gelegen. Als jij daar vervolgens over kunt mee lachen zorgt dat voor een bepaalde band die zich vormt. Oke de band is wel eenrichtingsverkeer, maar er is toch een band. Ik bedoel maar, je lacht om dezelfde grap. En de meeste inside jokes worden door buitenstaanders niet gesnapt. Als jij die wel snapt betekent dat dat jij geen buitenstaander bent. Band band band.
Hier kan ik wel een voorbeeld van noemen, twee soorten zelfs, dus dat maakt het gebrek aan bovenstaan voorbeeld weer goed.
De eerste soort zijn de inside jokes die verborgen zitten in de film en die dus door producers, regisseurs, acteurs en schrijvers zijn gemaakt. Zoals bijvoorbeeld in 12 monkeys. In de scène dat James en Kathryn in de bioscoop zitten en zich al aan het afvragen zijn of het nou allemaal echt is of dat ze gek aan het worden zijn, zie je, voor de goede observeerders, op de voorgevel van de bioscoop een aankondiging staan voor de film Psycho. Een referentie naar de theorieën van James en Kathryn of een link tussen de twee films. Aangezien beide films verder niks met elkaar gemeen hebben, ga ik voor de eerste uitleg. Wanneer die subtiele grap je opvalt is het net of je naast de regisseur staat mee te lachen.
De tweede soort is het beste te vormen met de serie Gilmore Girls. Die serie staat namelijk vol van referenties en die referenties worden gebruikt om grappen te maken. Meer dan de helft van de referenties snap je niet eens en die zijn dan ook minder grappig. Onwijs grappig zijn diegene die je wel snapt en dan heb je opeens het gevoel alsof je in Stars Hollow naast Lorelai en Rory staat mee te lachen.
Het effect van die referenties zijn dan zo groot dat het je kan meevoeren naar een fictieve wereld, that's some strong shit.
Het derde effect is een effect dat eigenlijk altijd wel voorkomt en dan ik combinatie met een van de bovenstaande, of allebei, maar deze sowieso en maar goed ook, want ik vind deze het leukst.
Ik noem het het 'Heey wacht..... ooh hahahaha-effect'.
Hoewel het vrij voor zich spreekt zal ik het nog even uitleggen.
Je kijkt een film, ziet iets dat je opvalt omdat je het eerder hebt gezien of omdat het niet helemaal past in de context, dus je denkt: heey wacht.
Dan gaan je hersens in volle toeren draaien (en bij de een duurt dat wat langer dan de ander) en na een korte (of lange) pauze realiseer je waarom het je zo opviel: oooooooooooooooooooh..
En dan begin je te lachen, samen met de regisseurs, acteurs, schrijvers en andere mensen die hebben gewerkt aan de film/aflevering of samen met de fictieve personages. Hoe dan ook je wordt even opgetilt van je bank en meegenomen naar een andere wereld. Een magische wereld waar geen oorlog bestaat, geen honger en geen tentamens, alleen maar mensen van over de hele wereld die allemaal bij één zijn, omdat ze allemaal lachen om dezelfde inside joke.
Oh en voor ik het vergeet:
Happy Thanksgiving everybody!
Maar ik zal even toelichten watvoor effecten zoal worden losgeweekt.
In eerste instantie zorgt het voor een soort cirkelroute, een verbinding tussen films. Film A verwijst naar film B, waarin weer een een referentie naar film C in zit, die op zijn beurt weer verwijst naar film A: cirkel.
En wij mensen houden nou eenmaal van cirkels (dieren waarschijnklijk ook maar die zijn zich er niet van bewust, maar om dat uit te gaan leggen moet ik weer filosofisch voor gaan zitten doen en eerlijk gezegd ben ik daar nu wat moe voor), want dat betekent dat we niet van de lijn kunnen vallen en dat we altijd wel weer ergens zullen uitkomen.
Nou is dit het punt waar ik eigenlijk een voorbeeld wilde noemen, maar guess what, de cirkel is meer een wirwar aan draden en iets te ingewikkeld uit te leggen.
Het tweede effect wat er vaak uit voort komt een soort verbondenheid met de crew. Meestal zijn deze grappen zogenaamde 'inside jokes' waar iedereen op de werkvloer dubbel om heeft gelegen. Als jij daar vervolgens over kunt mee lachen zorgt dat voor een bepaalde band die zich vormt. Oke de band is wel eenrichtingsverkeer, maar er is toch een band. Ik bedoel maar, je lacht om dezelfde grap. En de meeste inside jokes worden door buitenstaanders niet gesnapt. Als jij die wel snapt betekent dat dat jij geen buitenstaander bent. Band band band.
Hier kan ik wel een voorbeeld van noemen, twee soorten zelfs, dus dat maakt het gebrek aan bovenstaan voorbeeld weer goed.
De eerste soort zijn de inside jokes die verborgen zitten in de film en die dus door producers, regisseurs, acteurs en schrijvers zijn gemaakt. Zoals bijvoorbeeld in 12 monkeys. In de scène dat James en Kathryn in de bioscoop zitten en zich al aan het afvragen zijn of het nou allemaal echt is of dat ze gek aan het worden zijn, zie je, voor de goede observeerders, op de voorgevel van de bioscoop een aankondiging staan voor de film Psycho. Een referentie naar de theorieën van James en Kathryn of een link tussen de twee films. Aangezien beide films verder niks met elkaar gemeen hebben, ga ik voor de eerste uitleg. Wanneer die subtiele grap je opvalt is het net of je naast de regisseur staat mee te lachen.
De tweede soort is het beste te vormen met de serie Gilmore Girls. Die serie staat namelijk vol van referenties en die referenties worden gebruikt om grappen te maken. Meer dan de helft van de referenties snap je niet eens en die zijn dan ook minder grappig. Onwijs grappig zijn diegene die je wel snapt en dan heb je opeens het gevoel alsof je in Stars Hollow naast Lorelai en Rory staat mee te lachen.
Het effect van die referenties zijn dan zo groot dat het je kan meevoeren naar een fictieve wereld, that's some strong shit.
Het derde effect is een effect dat eigenlijk altijd wel voorkomt en dan ik combinatie met een van de bovenstaande, of allebei, maar deze sowieso en maar goed ook, want ik vind deze het leukst.
Ik noem het het 'Heey wacht..... ooh hahahaha-effect'.
Hoewel het vrij voor zich spreekt zal ik het nog even uitleggen.
Je kijkt een film, ziet iets dat je opvalt omdat je het eerder hebt gezien of omdat het niet helemaal past in de context, dus je denkt: heey wacht.
Dan gaan je hersens in volle toeren draaien (en bij de een duurt dat wat langer dan de ander) en na een korte (of lange) pauze realiseer je waarom het je zo opviel: oooooooooooooooooooh..
En dan begin je te lachen, samen met de regisseurs, acteurs, schrijvers en andere mensen die hebben gewerkt aan de film/aflevering of samen met de fictieve personages. Hoe dan ook je wordt even opgetilt van je bank en meegenomen naar een andere wereld. Een magische wereld waar geen oorlog bestaat, geen honger en geen tentamens, alleen maar mensen van over de hele wereld die allemaal bij één zijn, omdat ze allemaal lachen om dezelfde inside joke.
Oh en voor ik het vergeet:
Happy Thanksgiving everybody!
zondag 21 november 2010
An epic final - part I
491 dagen..
491 dagen zaten er tussen de dag dat ik Harry Potter and the Halfblood Prince zag en Harry Potter and the Deathly Hollows part 1. In de tussentijd hebben wij in Nederland een nieuw kabinet, is er in Florida een Harry Potter theme park geopend en hebben de acteurs al afscheid genomen van de serie. Voor ons fans is het echter nog niet afgelopen, want het einde van het eerste deel laat ons hunkerend achter, wachtend en hopend naar een snel verloop van de komende dagen naar junli.
Ik zou graag willen zeggen dat ik die 491 iedere dag heb uitgekeken naar deze film, maar goed ik heb natuurlijk wel wat anders aan mijn hoofd, maar de afgelopen twee weken hoopten de verwachtingen zich toch steeds verder op. Dat is gevaarlijk om twee redenen; ten eerste wordt mijn omgeving gek van mij, want ik ga helemaal hyperen en wordt overenthousiast en praat nergens anders meer over, ten tweede wordt het steeds moeilijker voor David Yates en co om aan die verwachtingen te voldoen.
Gelukkig mag ik gerust zeggen dat het ze wel is gelukt.
Vanaf de eerste minuut zitten er al meteen aanpassingen in de film en wordt het toch weer duidelijk dat ze het boek meer hebben losgelaten. In het vorige deel leidde dat tot ontevreden reacties, in deze film juist niet.
Toegevoegd aan het begin is dat we niet alleen zien hoe Harry zich voorbereid op de lange reis die ze op het punt staan te gaan maken, maar ook Ron en vooral Hermoine. We hebben wel kunnen lezen hoe Hermoine het geheugen van haar ouders heeft gewist, zodat ze helemaal niet meer weten dat ze een dochter hebben en haar dus niet zullen gaan zoeken, maar om te zien hoe ze daadwerkelijk haar toverstaf optilt en hoe al haar gedaantes uit de foto's in de kamer verdwijnen is toch weer heel anders.
Er was maar één moment dat ik boos was op de makers en dat was toen duidelijk werd dat we het afscheid tussen Harry en the Dursleys niet te zien zouden krijgen, maar verderop in de film werd het weer goedgemaakt met andere toegevoegde scènes met ook daadwerkelijk toegevoegde waarde.
Het moment waarop Harry Hermoine ten dans vraagt, zonder enige bij bedoelingen, gewoon om de spanning snijdende sfeer wat op te lichten en een lach op haar gezicht te krijgen, was vermakelijk en ontroerend. Op dat moment was zo overduidelijk dat er niet meer geacteerd werd, maar dat de vriendschap die de afgelopen tien jaar is ontstaan echt is.
De reacties waarmee de zaal Dobby weer ontving in hun harten was, zoals wij boeklezers weten, gedoemd om uit te monden in teleurstelling. Omdat Dobby een tragisch einde vindt aan het einde van de film, was het geweldig om toch nog een leuke en grappige scène met hem te zijn, waarmee een beetje wordt goedgemaakt dat ze hem in deel 4 en deel 6 hebben geschrapt.
Verder nog dingen die even gezegd moeten worden:
Helena Bonham Carter was weet ontzettend goed. Ieder keer vind ik het toch jammer dat ze geen grotere rol heeft, maar de kleine momenten die we met haar hebben zijn altijd helemaal geweldig.
Michael Gambon heeft zichzelf overtroffen deze film. Ik bedoel je zou maar zo stil moeten liggen terwijl The Dark Lord je toverstaf jat.
Umbridge is misschien wel de engste lerares in de geschiedenis van boeken en films, maar zo ontzettend gaaf om naar te kijken.
Geweldig hoe Harry nog één keer in zijn bezemkast ging kijken. Ik was het bijna vergeten, maar hetzelfde jongetje dat daar met romeinse soldaatjes speelden gaat nu de grootste tovenaar allertijden vermoorden.
Het komt er eigenlijk een beetje op neer dat de het lijkt alsof de makers voor het eerst geleerd hebben wat belangrijk is in de boeken en wat minder. Niet dat ik de eerdere films nu aan het afkraken ben, maar op sommige momenten vroeg ik me toch af of de beslissing die werd genomen wel de beste was voor het verhaal. Een gevoel dat ik bij deze twee en een half uur niet in mij opkwam. Ze hebben het wel voor elkaar gekregen om andere gevoelens los te weken. Er viel wat te lachen (vooral Ron zorgde voor de nodige humoristische momenten die de sfeer iets luchtiger maakten), wat te huilen (Dobby natuurlijk), wat nagels te bijten (achtervolgingsscènes door Londen, het ministerie van toverkunst en bosrijke omgevingen maakten het toch wel even spannend) en zelfs te schrikken (het is helemaal niet eerlijk, ik ben al bang voor slangen, laten ze er een helemaal naar het uiteinde van het scherm springen, dan schrik ik ja.)
De film had dus alles wat ik er van had kunnen verwachten en zelfs meer. Als ze dit volhouden tot in de volgende film belooft dat een hoop goeds. De serie verdient een waardige aflsuiter en voor de eerste helft is dat gelukt. Nu is het rust. Tijd om even wat drinken te pakken, naar de wc te gaan en in mijn geval mijn eerste (en tweede en derde) tentamens te gaan halen en over 236 dagen zitten we weer allemaal klaar voor de tweede helft.
491 dagen zaten er tussen de dag dat ik Harry Potter and the Halfblood Prince zag en Harry Potter and the Deathly Hollows part 1. In de tussentijd hebben wij in Nederland een nieuw kabinet, is er in Florida een Harry Potter theme park geopend en hebben de acteurs al afscheid genomen van de serie. Voor ons fans is het echter nog niet afgelopen, want het einde van het eerste deel laat ons hunkerend achter, wachtend en hopend naar een snel verloop van de komende dagen naar junli.
Ik zou graag willen zeggen dat ik die 491 iedere dag heb uitgekeken naar deze film, maar goed ik heb natuurlijk wel wat anders aan mijn hoofd, maar de afgelopen twee weken hoopten de verwachtingen zich toch steeds verder op. Dat is gevaarlijk om twee redenen; ten eerste wordt mijn omgeving gek van mij, want ik ga helemaal hyperen en wordt overenthousiast en praat nergens anders meer over, ten tweede wordt het steeds moeilijker voor David Yates en co om aan die verwachtingen te voldoen.
Gelukkig mag ik gerust zeggen dat het ze wel is gelukt.
Vanaf de eerste minuut zitten er al meteen aanpassingen in de film en wordt het toch weer duidelijk dat ze het boek meer hebben losgelaten. In het vorige deel leidde dat tot ontevreden reacties, in deze film juist niet.
Toegevoegd aan het begin is dat we niet alleen zien hoe Harry zich voorbereid op de lange reis die ze op het punt staan te gaan maken, maar ook Ron en vooral Hermoine. We hebben wel kunnen lezen hoe Hermoine het geheugen van haar ouders heeft gewist, zodat ze helemaal niet meer weten dat ze een dochter hebben en haar dus niet zullen gaan zoeken, maar om te zien hoe ze daadwerkelijk haar toverstaf optilt en hoe al haar gedaantes uit de foto's in de kamer verdwijnen is toch weer heel anders.
Er was maar één moment dat ik boos was op de makers en dat was toen duidelijk werd dat we het afscheid tussen Harry en the Dursleys niet te zien zouden krijgen, maar verderop in de film werd het weer goedgemaakt met andere toegevoegde scènes met ook daadwerkelijk toegevoegde waarde.
Het moment waarop Harry Hermoine ten dans vraagt, zonder enige bij bedoelingen, gewoon om de spanning snijdende sfeer wat op te lichten en een lach op haar gezicht te krijgen, was vermakelijk en ontroerend. Op dat moment was zo overduidelijk dat er niet meer geacteerd werd, maar dat de vriendschap die de afgelopen tien jaar is ontstaan echt is.
De reacties waarmee de zaal Dobby weer ontving in hun harten was, zoals wij boeklezers weten, gedoemd om uit te monden in teleurstelling. Omdat Dobby een tragisch einde vindt aan het einde van de film, was het geweldig om toch nog een leuke en grappige scène met hem te zijn, waarmee een beetje wordt goedgemaakt dat ze hem in deel 4 en deel 6 hebben geschrapt.
Verder nog dingen die even gezegd moeten worden:
Helena Bonham Carter was weet ontzettend goed. Ieder keer vind ik het toch jammer dat ze geen grotere rol heeft, maar de kleine momenten die we met haar hebben zijn altijd helemaal geweldig.
Michael Gambon heeft zichzelf overtroffen deze film. Ik bedoel je zou maar zo stil moeten liggen terwijl The Dark Lord je toverstaf jat.
Umbridge is misschien wel de engste lerares in de geschiedenis van boeken en films, maar zo ontzettend gaaf om naar te kijken.
Geweldig hoe Harry nog één keer in zijn bezemkast ging kijken. Ik was het bijna vergeten, maar hetzelfde jongetje dat daar met romeinse soldaatjes speelden gaat nu de grootste tovenaar allertijden vermoorden.
Het komt er eigenlijk een beetje op neer dat de het lijkt alsof de makers voor het eerst geleerd hebben wat belangrijk is in de boeken en wat minder. Niet dat ik de eerdere films nu aan het afkraken ben, maar op sommige momenten vroeg ik me toch af of de beslissing die werd genomen wel de beste was voor het verhaal. Een gevoel dat ik bij deze twee en een half uur niet in mij opkwam. Ze hebben het wel voor elkaar gekregen om andere gevoelens los te weken. Er viel wat te lachen (vooral Ron zorgde voor de nodige humoristische momenten die de sfeer iets luchtiger maakten), wat te huilen (Dobby natuurlijk), wat nagels te bijten (achtervolgingsscènes door Londen, het ministerie van toverkunst en bosrijke omgevingen maakten het toch wel even spannend) en zelfs te schrikken (het is helemaal niet eerlijk, ik ben al bang voor slangen, laten ze er een helemaal naar het uiteinde van het scherm springen, dan schrik ik ja.)
De film had dus alles wat ik er van had kunnen verwachten en zelfs meer. Als ze dit volhouden tot in de volgende film belooft dat een hoop goeds. De serie verdient een waardige aflsuiter en voor de eerste helft is dat gelukt. Nu is het rust. Tijd om even wat drinken te pakken, naar de wc te gaan en in mijn geval mijn eerste (en tweede en derde) tentamens te gaan halen en over 236 dagen zitten we weer allemaal klaar voor de tweede helft.
zaterdag 13 november 2010
A dish best surved cold
Het gebeurt niet vaak, maar op dagen als deze kan ik gewoon geen blije, leuke, everything happy film kijken. Dagen dat mijn wekker om 05.10 gevolgd wordt door getik op het darkraam als bevestiging van een voortdurende regenbui, een dag dat ik om 06.00 als zeik en dan ook zeiknat ben geregend, een dag dat ik mijn sokken kan uitvringen en er een heel afrikaans dorp mee voeren, een dag die bangladesh droog zou noemen, afijn zo'n dag dus.
Misschien is het lastig voor te stellen, maar ik word van zo'n dag een beetje chagerijnig. Vervelend voor mijn omgeving, maar net zo vervelend voor mij. Als ik dan iets niet kan uitstaan zijn het happily ever after films, niet beperkt tot sprookjes, maar ook romantische komedies, komedies en animatiefilms.
Films waar nooit iemand kletsnat regent, waar alles iedereen voor de wind gaat (terwijl ik om 05.45 met tegenwind op de fiets zit) en het grootste probleem is dat een persoon de ander niet zijn/haar bed in kan krijgen. BIG DEAL!!!!!
Films waar ik dan wel nog van kan genieten zijn de zo(door-mij)genaamde wraakfilms.
Dat zijn pas films waarin de hoofdpersoon echt wat moeilijk heeft doorstaan, als motief van wraakactie. Neem Kill Bill. Beatrix (sorry spoiler voor zij die de film nog moeten kijken) heeft het niet makkelijk gehad. Aangevallen op haar trouwdag, bijna doodervaring, vier jaar coma en als ze wakker wordt is ongeboren baby weg.
Neem Old Boy. Man wordt 15 jaar opgesloten in een één-kamer appartement zonder menselijk contact en als hij eindelijk wordt vrijgelaten krijgt hij van zijn persoonlijke villain de opdracht hem te gaan zoeken en wraak te gaan nemen.
Neem the bourne trilogy. Bourne wordt wakker zonder geheugen en wordt ook nog eens achtervolgd door de CIA. Als in de tweede film dan ook nog eens zijn vriendin wordt vermoord is het logisch dat hij achter de CIA aangaat.
Noem me evil maar ik haal daar iets van geruststelling uit op zo'n dag. Het bevestigd dat het nog zoveel rotter kan. Met het leven van die mensen vergeleken stelt een beetje regen geen zak meer voor. Ik kan me dan lekker inleven in hun frustratie en haal bevestiging uit het slagen van hun wraakacties, dat het met mij ook wel goed komt.
Daarnaast zijn dit soort dagen ook perfect voor de wraakfilms zit in het begin van Kill Bill. Die opent met: Revenge is dish best served cold.
Ik heb me nog nooit kouder gevoeld dan op de fiets met een natte spijkerbroek die met iedere keer dat je je knie optrekt langs je benen schuurt, regendruppels die zich via je haar en neus een weg banen naar je kin en twee plastic tasjes snijdend in je handen, een gevuld met inmiddels verregendde appelflappen en de ander met de eerder doorweekte sokken en schoenen die je uit ellende hebt moeten omwisselen omdat er simpelweg niet meer op te lopen viel.
Kouder dan dat wordt deze dish niet, dus laat die wraakfilms maar komen.
Shit, ben vanavond alleen met mijn zusje en met haar 15 levensjaren vind ze die films eng, dus ik zal me helaas moeten aanpassen. Dan maar vasthouden aan dit gevoel van kou tot morgen.
Misschien is het lastig voor te stellen, maar ik word van zo'n dag een beetje chagerijnig. Vervelend voor mijn omgeving, maar net zo vervelend voor mij. Als ik dan iets niet kan uitstaan zijn het happily ever after films, niet beperkt tot sprookjes, maar ook romantische komedies, komedies en animatiefilms.
Films waar nooit iemand kletsnat regent, waar alles iedereen voor de wind gaat (terwijl ik om 05.45 met tegenwind op de fiets zit) en het grootste probleem is dat een persoon de ander niet zijn/haar bed in kan krijgen. BIG DEAL!!!!!
Films waar ik dan wel nog van kan genieten zijn de zo(door-mij)genaamde wraakfilms.
Dat zijn pas films waarin de hoofdpersoon echt wat moeilijk heeft doorstaan, als motief van wraakactie. Neem Kill Bill. Beatrix (sorry spoiler voor zij die de film nog moeten kijken) heeft het niet makkelijk gehad. Aangevallen op haar trouwdag, bijna doodervaring, vier jaar coma en als ze wakker wordt is ongeboren baby weg.
Neem Old Boy. Man wordt 15 jaar opgesloten in een één-kamer appartement zonder menselijk contact en als hij eindelijk wordt vrijgelaten krijgt hij van zijn persoonlijke villain de opdracht hem te gaan zoeken en wraak te gaan nemen.
Neem the bourne trilogy. Bourne wordt wakker zonder geheugen en wordt ook nog eens achtervolgd door de CIA. Als in de tweede film dan ook nog eens zijn vriendin wordt vermoord is het logisch dat hij achter de CIA aangaat.
Noem me evil maar ik haal daar iets van geruststelling uit op zo'n dag. Het bevestigd dat het nog zoveel rotter kan. Met het leven van die mensen vergeleken stelt een beetje regen geen zak meer voor. Ik kan me dan lekker inleven in hun frustratie en haal bevestiging uit het slagen van hun wraakacties, dat het met mij ook wel goed komt.
Daarnaast zijn dit soort dagen ook perfect voor de wraakfilms zit in het begin van Kill Bill. Die opent met: Revenge is dish best served cold.
Ik heb me nog nooit kouder gevoeld dan op de fiets met een natte spijkerbroek die met iedere keer dat je je knie optrekt langs je benen schuurt, regendruppels die zich via je haar en neus een weg banen naar je kin en twee plastic tasjes snijdend in je handen, een gevuld met inmiddels verregendde appelflappen en de ander met de eerder doorweekte sokken en schoenen die je uit ellende hebt moeten omwisselen omdat er simpelweg niet meer op te lopen viel.
Kouder dan dat wordt deze dish niet, dus laat die wraakfilms maar komen.
Shit, ben vanavond alleen met mijn zusje en met haar 15 levensjaren vind ze die films eng, dus ik zal me helaas moeten aanpassen. Dan maar vasthouden aan dit gevoel van kou tot morgen.
dinsdag 9 november 2010
To be continued...
Vervolg, sequel, trilogy, quadrilogy, begrippen vaak in verband gebracht met uitmelken, commercieel en 'ze doen het alleen voor het geld (wat volgens mij alledrie op hetzelfde neerkomt). Sterker nog als er wordt aangekondigt dat een film, succesvol of niet, een tweede, derde of hoeveelste deel dan ook krijgt, reageren mensen vaak minder dan enthousiast.
Toch vinden we onszelf vaak toch weer in de bioscoop, omgepraat of uit jezelf bijgedraaid, te (dare I say it) genieten van een vervolg.
Ik moet wel zeggen, de geërgerde reacties is een generalisering. Ik weet van mezelf nog hoe ontzettend blij ik was met de aankondiging dat pixar een monsters en co 2 ging uitbrengen. Als ik minder zelfcontrole had gehad, was ik springend en schreeuwend door het huis gaan aankondigen dat mike en sully terug kwamen. Hetzelfde geld voor veel meer sequels en toch vind ik mezelf negatief te denken over het hele fenomeen.
En wat ga ik doen als ik met mezelf in de knoop zit? Juist, mijn gedachtepad analyseren. Dat was bij dit onderwerp nog niet zo makkelijk, want waar de hell begin je in godsnaam met scheve beredeneringen bij zo'n breed onderwerp. Dus begon ik met vandaag.
Hele dag een beetje voor de kat z'n hmhm naar school gegaan, aangezien mijn eerste college tot elf uur duurde en mijn tweede pas om drie uur begon. Eenmaal thuis was ik blij dat ik achter het vertrouwde comfort van de computer kon schuilen en opwarmen. Nog blijer werd ik toen ik op mijn homepage, http://www.imdb.com/, de aankondiging zag dat de eerste trailer van Kung Fu Panda 2 online stond.
Wat een effect zestig miezerige secondes kunnen hebben.
De eerste keer dat ik van Kung Fu Panda 2 hoorde was namelijk mijn reactie: uitmelken.
Toen ik de titel las: The Kaboom of Doom, heb ik mijn mening een ietwat bij moeten draaien.
En na een eerste trailer kan ik niet wachten tot de film uitkomt en ben ik stiekem aan het aftellen.
Weer een prachtig voorbeeld dat reacties als uitmelken onterecht zijn. Of is dat wel zo.
Laten we een andere serie erbij halen: X-men.
Ik ben een x-men fan, heb de trilogie hier op dvd liggen (als zegt dat niet zo veel meer de laatste tijd) en was voor de verandering oprecht enthousiast bij de aankondiging van x-men origins: wolverine.
Zelfs na het zien van de film was ik nog steeds enthousiast en ik dacht bijna dat ik mijn mening over sequels voorgoed kon bijstellen. Tot ik enkele dagen erna eens wat op internet aan het zoeken was en op de plannen van een wolverine 2 stuitte. Terwijl wolverine eindigt met een een aan geheugen verlies lijdende Logan, wat de brug tot x-men in mijn beleving dicht maakt.
Het enige motief wat filmmakers dan nog kunnen hebben is: geld!
En voor mij haalt dat de lol er dus echt compleet vanaf. Toch vrees ik, als ik eerlijk tegen mezelf moet zijn, dat als er een wolverine 2 komt ik toch weer naar de bioscoop ga, of op zijn minst hem een keer kijk.
Ik ben nooit een man van principes geweest, maar toch voel ik me zwak op zo'n moment.
Vol zelfhaat zit ik weggedoken in de meebewegende voering van mijn bioscoopstoel me vol te stoppen met m&m's en stiekem, heel stiekem te genieten van een sequel.
Eenmaal thuis denk ik bij mezelf: waarom? waarom?
Als de wekker 2.13 am aangeeft schrik ik wakker en weet ik waarom.
Die filmmakers mogen dan wel alleen op geld uit zijn en zijn bij een vierde of vijfde film misschien niet meer helemaal in staat een meeslepend verhaal te schrijven, in één ding zijn ze wel goed.
Personages ontwikkelen. Personages waarvan we gaan houden, personages met wie we meeleven en die geheel onbedoeld deel gaan uitmaken van ons leven.
Pirates of the Caribbean 4, ik weet nu al dat ik er toch naar toe ga en met één simpele rede: Captain Jack Sparrow. Ik ben enthousiast voor Kung Fu Panda 2, omdat ik wil zien hoe Po zich toch weer tot held weet te creeëren. Anderhalf uur tot twee uur zijn gewoon niet genoeg. Het duurt op zijn minst een half uur tot we van de hoofdpersonen gaan houden, langer voor degene met bindingsangst en voor we goed en wel meeleven, begint de aftiteling al te lopen. Daar zijn de filmmakers dan toch wel heel slim in, want dat doen ze expres. Ze maken ons hooked aan de personages, laten het verhaal een beetje links liggen zodat ze zich meer kunnen focussen op de meest uiteenlopende types die het verhaal draaiende houden. Het zijn de personages van wie simpelweg niet genoeg krijgen, waar we gewoon meer van moeten zien en rede dat we in heimelijkheid toch aan het eind van de film hopen op die drie kleine woordjes:
To be continued...
Toch vinden we onszelf vaak toch weer in de bioscoop, omgepraat of uit jezelf bijgedraaid, te (dare I say it) genieten van een vervolg.
Ik moet wel zeggen, de geërgerde reacties is een generalisering. Ik weet van mezelf nog hoe ontzettend blij ik was met de aankondiging dat pixar een monsters en co 2 ging uitbrengen. Als ik minder zelfcontrole had gehad, was ik springend en schreeuwend door het huis gaan aankondigen dat mike en sully terug kwamen. Hetzelfde geld voor veel meer sequels en toch vind ik mezelf negatief te denken over het hele fenomeen.
En wat ga ik doen als ik met mezelf in de knoop zit? Juist, mijn gedachtepad analyseren. Dat was bij dit onderwerp nog niet zo makkelijk, want waar de hell begin je in godsnaam met scheve beredeneringen bij zo'n breed onderwerp. Dus begon ik met vandaag.
Hele dag een beetje voor de kat z'n hmhm naar school gegaan, aangezien mijn eerste college tot elf uur duurde en mijn tweede pas om drie uur begon. Eenmaal thuis was ik blij dat ik achter het vertrouwde comfort van de computer kon schuilen en opwarmen. Nog blijer werd ik toen ik op mijn homepage, http://www.imdb.com/, de aankondiging zag dat de eerste trailer van Kung Fu Panda 2 online stond.
Wat een effect zestig miezerige secondes kunnen hebben.
De eerste keer dat ik van Kung Fu Panda 2 hoorde was namelijk mijn reactie: uitmelken.
Toen ik de titel las: The Kaboom of Doom, heb ik mijn mening een ietwat bij moeten draaien.
En na een eerste trailer kan ik niet wachten tot de film uitkomt en ben ik stiekem aan het aftellen.
Weer een prachtig voorbeeld dat reacties als uitmelken onterecht zijn. Of is dat wel zo.
Laten we een andere serie erbij halen: X-men.
Ik ben een x-men fan, heb de trilogie hier op dvd liggen (als zegt dat niet zo veel meer de laatste tijd) en was voor de verandering oprecht enthousiast bij de aankondiging van x-men origins: wolverine.
Zelfs na het zien van de film was ik nog steeds enthousiast en ik dacht bijna dat ik mijn mening over sequels voorgoed kon bijstellen. Tot ik enkele dagen erna eens wat op internet aan het zoeken was en op de plannen van een wolverine 2 stuitte. Terwijl wolverine eindigt met een een aan geheugen verlies lijdende Logan, wat de brug tot x-men in mijn beleving dicht maakt.
Het enige motief wat filmmakers dan nog kunnen hebben is: geld!
En voor mij haalt dat de lol er dus echt compleet vanaf. Toch vrees ik, als ik eerlijk tegen mezelf moet zijn, dat als er een wolverine 2 komt ik toch weer naar de bioscoop ga, of op zijn minst hem een keer kijk.
Ik ben nooit een man van principes geweest, maar toch voel ik me zwak op zo'n moment.
Vol zelfhaat zit ik weggedoken in de meebewegende voering van mijn bioscoopstoel me vol te stoppen met m&m's en stiekem, heel stiekem te genieten van een sequel.
Eenmaal thuis denk ik bij mezelf: waarom? waarom?
Als de wekker 2.13 am aangeeft schrik ik wakker en weet ik waarom.
Die filmmakers mogen dan wel alleen op geld uit zijn en zijn bij een vierde of vijfde film misschien niet meer helemaal in staat een meeslepend verhaal te schrijven, in één ding zijn ze wel goed.
Personages ontwikkelen. Personages waarvan we gaan houden, personages met wie we meeleven en die geheel onbedoeld deel gaan uitmaken van ons leven.
Pirates of the Caribbean 4, ik weet nu al dat ik er toch naar toe ga en met één simpele rede: Captain Jack Sparrow. Ik ben enthousiast voor Kung Fu Panda 2, omdat ik wil zien hoe Po zich toch weer tot held weet te creeëren. Anderhalf uur tot twee uur zijn gewoon niet genoeg. Het duurt op zijn minst een half uur tot we van de hoofdpersonen gaan houden, langer voor degene met bindingsangst en voor we goed en wel meeleven, begint de aftiteling al te lopen. Daar zijn de filmmakers dan toch wel heel slim in, want dat doen ze expres. Ze maken ons hooked aan de personages, laten het verhaal een beetje links liggen zodat ze zich meer kunnen focussen op de meest uiteenlopende types die het verhaal draaiende houden. Het zijn de personages van wie simpelweg niet genoeg krijgen, waar we gewoon meer van moeten zien en rede dat we in heimelijkheid toch aan het eind van de film hopen op die drie kleine woordjes:
To be continued...
Abonneren op:
Posts (Atom)